Armonik, telin belirli noktalarına dokunularak elde edilen ince ve çınlayan sestir. Parmak teli perdeye bastırmaz, yalnız üzerine değer. Tel bölünerek titreşir. Çıkan ses temel sesin üst sesidir.
En kolay noktalar on ikinci, yedinci ve beşinci perdelerin tam üzeridir. On ikinci perdede tel ortadan bölünür ve bir oktav yukarıdaki ses duyulur; yedinci perdede beşli, beşinci perdede iki oktav üstü çıkar. Noktalar perde telinin tam üstündedir. Birkaç milimetre kayma sesi boğar.
Basta armonikler çoğunlukla renk için kullanılır. Bölüm girişlerinde ya da uzun akorların üzerinde tek bir armonik, hattın alt bölgesinden ayrılan bir parıltı bırakır. Jaco Pastorius bu kullanımı yaygınlaştırdı. Ses hemen tanınır.
Yapay armonikler ayrı bir tekniktir. Sol el bir perdeye basarken sağ elin işaret parmağı on iki perde yukarıdaki noktaya değer ve başparmak tele vurur. Her nota için nokta değişir. Hesap her zaman on iki perdedir.
Derslerimizde armonikler, kursiyerin temel sağ el düzeni oturduktan sonra ve önce doğal noktalar üzerinde çalıştırılır. Ton ayarı da denetlenir. Fazla alt uç armoniği yutar.